çok merak ediyorum, forum üyeleri kendi şiirlerini yazmaya koyulmadan önce nasıl hazırlanıyorlar. ilham denen o büyü sizi hangi vakitlerde ziyaret ediyor ve ortalama bir şiiri yazmanız ne kadar sürüyor. bi şiiri yazarken, yazmadan önce, planını, hangi metaforlarda yoğunlaşacağınızı belirliyor musunuz. yoksa doğaçlama mı yol alıyorsunuz şiir üzerinde.
?
kendi adıma konuşayım. bi kere ne zaman şiir yazma amacıyla bilgisayarın başına geçsem mutlaka ki yazamıyorum. deniyorum bakıyorum ki olmuyor, başka bi zaman deyip erteliyorum. bazen ise yazdıklarımdan, aklıma gelenlerden hoşlanıyorum ve hazır performansım iyiyken bi kaç deneme daha yapayım diye işi abartıyorum.
heralde ayarı iyi yapmak gerek. tadında da bırakmalı. ve mutlaka plan yapıyorum. kafama göre ilerlemiyorum. şiirde bi bütünlük olmalı çünkü. ve bütünlüğü zamanında kurmalı, iskeleti iyi tasarlamalı diye düşünüyorum.
kafiye denen olgudan ise vazgeçemiyorum. adına ne deniyo bilmiyorum ama (serbest şiir galiba), düz yazı gibi ilerleyen şiirleri yazamıyorum.
Şiir okumayı sevmem, çok nadir ise yazarım. Genelde de çok kısa olurlar.
Genelde elimin yetiştiği hızda yazarım, hiç düşünemem, Bu şekilde bir defa 4 sayfalık bir şey yazmıştım.
Hiç düşünme olmamalı bence genelde yazı yazarkende bu şekilde yazarım (denem vs. tarzında yazılar).
bilgisayarın başına geçip yazayım demek de dediğin gibi hiç çalışmıyorEn iyisi beklemek gelincede vakit kaybetmemek ve sessiz bir ortmada olmayı ummak.
FERRUH.MAVİTUNA - İnanmıyorum, yeni site!
özellikle bir konuda şiir yazmak istiyorsam o konuda yoğunlaşmaya çalışırım.
sinirliyken
bilgisayar başındayken
kesinlikle şiir yazamam.
eğer normal bir anımda isem,
yazmakta zorlanırım
ama bunalmışken
elimde kurşun kalem alıp, kağıt üzerinde çalışmaya başladığımda kendiliğinden dökülür yazacaklarım.
her okuyuşumda birşeylerini değiştiririm. hiçbir zaman, tamam bu şekilde oldu değiştirmeyeceğim diyemem.
ikincisi?
bi de sanırım kendimizle daha yakın olduğumuz anlarda yazmak daha kolay. mesela geceleri. şiirler genelde geceleri mi yazılıyor? gece ile gündüz birbirinden oldukça farklı haleti ruhiye ortamları yaratıyor, öyle değil mi? yani çok defa gece yazdığım şiirleri gündüz okuyup çok saçma bulmuşumdur ama yine gece olunca beğenmişimdir. gündüz daha çok içiçeyiz hayatla. ve dediğim gibi sanırım geceleri kendimizle daha yakın oluyoruz.
gece hayatın farklı bir boyutu yoğunluğun arttığı anı, özelliklede 1,5 - 2 suları bence çok faydalı.
Gün içerisinde siniri bozan, insanı acıtan şeylerin daha fazla çaığa çıktığı ki üreticilikte acının bence çok büyük bir yeri vardır.
Gündüz üretim çok zor, zevk alarak üretim çok zor. Gün ışığında insanların sınırları var, etrafata işinde çalışanlar var, üzerlerimizde takım elbiseler veya bol pantalonlar var.
Gece tamamen biziz, kırmızı benekli dar donumuzla plastik sandalye üzerinde açık balkon kapısı önünde gerçekten kendimiziz, bu da ifadelerimizi daha yalın daha gerçek ve daha acı yapıyor bence. Sebeplerden biri bu olsa gerek.
FERRUH.MAVİTUNA - İnanmıyorum, yeni site!
Şiir ahenktir. Düşük kurduğun satırları bile, bir dörtlükte bağlayabilmeyi başarabileceğin, kaleminin imparatorluğudur. Esas olan kelimeleri ve kalemi iyi yönetmekse, satırları olgunlaşmaya çalıştırılan şiirin processi olmalı bence. "Hayır efendim, şiir kafiyesizde olabilir"lere katılmıyorum. Düz ve karışık yazılacaksa duygular, pekala denemeler şeklinde yazılmalıdır. Ayrıca, baştan sona ahenk hiç bozulmadan devam ettirilebilmişse şayet, şiir sayfalar dolusu olmalı. Yoksa, 1 dörtlük bile sarhoş edebiliyor insanı büyüsüyle.
Bazı insanlar var, yaşadıklarını beyninde biriktirip, kelimelerden yola çıkarak ahengi veriyor şiirine. Bazıları var, olayı yaşarken 4lükleri kazıyor beynine. Sonra, sadece kağıda dökmek kalıyor.
Kimileri yazacaklarıyla geceleri çarpışırken, kimileri gündüzü tercih ediyor. Kimileri gecenin karanlık varlığını fırsat bilip alacalı, bulacalı ruhunu ekliyor, kimileriyse gün ışığını, insan seslerini cinayet işler gibi, akıtıyor kağıdına.
Malzemenin edinilmesi için başvurulan yöntemler pek önemli değil aslında. İlham perisinin, neye, niçin geldiğini sorgulamak, sormak, öğrenmek için yeterli zamanımız bile olmuyor. Sevişmeye doyamadan ayrılıp gidiyor zaten. Sadece, arkasından minnettar bir içtenlikle bakakalıyoruz.
İlham perisiyle kim daha çok sevişebiliyorsa, anılarını o daha çok anlatsın bize. İster şiir olsun, ister resim olsun. İster bilgisayarla ilgili olsun, yada bir başka şeyle.. Yeter ki, o şehvetli dakikalarda neler yaşandığını, kimin daha iyi seviştiğini bizde görelim.
Sözün özü; Şiir özel kalsın... Şiirin her türlüsü makbul olmasın... Şiirin, şiir gibi kokanı makbul olsun.
yeni bir tartışma mı başlıyor
ikinci yeniler şair, yazdıkları şiir saymıyormusunuz?
alakasız not: duygu asena ile Can Yücel'in, Nazım Hikmet hakkındaki muhabbetlerini yeni okudum,
buyrun yakın
ikincisi?
Ayda bir kesin yazıyorum. Kendi yaşamımda geçirdiğim düşünsel süreçler ve bunların duygularıma yansıması, yada duygularımı çözümlememden sonra bir şiir var oluyor bende. Mesela kendimle barışmak sürecini yaşarsam onla ilgili bir şey mutlaka çıkıyor. Sonunu görmediğim ama şiir yazdığım tek şey ise aşk oldu.
Yani bence sende olmayan bir şeyi yazamazsın. Eğer bir süre birşeyler birikirse içinde ve manalı bir bütün gibi gelirse sana, bir bakarsın Orhan Veli nidaları var satırlarında
Kafiye konusunda pek çok şey söylenir. Ama aslolan kafiyesiz uyum yakalanabiliyorsa şiirde bence çok güzel kafiyesizde yazılır. Denemelerde uzun anlatamadığınız bir şeyi bir kaç kafiyesiz satırda anlatabilirsiniz. Nüans farkına dikkat etmek gerek.
Konu Adresi (URL)
About LinkBacks
Kullanıcı Profili
Forum Mesajlarını Görüntüle
Blog Mesajlarını Görüntüle
Ana Sayfaya Git
Makaleleri Görüntüle
Mesajdan alıntı yaparak yeni bir cevap ekleyin
